شب سرد




    



دیرگاهی است در این تنهایی

رنگ خاموشی در طرح لب است.

بانگی از دور مرا می خواند،

لیک پاهایم در قیر شب است.

 

رخنه ای نیست در این تاریکی:

در و دیوار بهم پیوسته.

سایه ای لغزد اگر روی زمین

نقش وهمی است ز بندی رسته.

 

نفس آدم ها

سر بسر افسرده است.

روزگاری است در این گوشة پژمرده هوا

هر نشاطی مرده است.

 

دست جادویی شب

در به روی من و غم می بندد.

می کنم هر چه تلاش،

او به من می خندد.

 

نقش هایی که کشیدم در روز،

شب ز راه آمد و با دود اندود.

طرح هایی که فکندم در شب،

روز پیدا شد و با پنبه زدود.

 

دیرگاهی است که چون من همه را

رنگ خاموشی در طرح لب است.

جنبشی نیست در این خاموشی:

دست ها، پاها در قیر شب است.

سهراب سپهری



نوشته شده توسط دوست در روز جمعه 18 شهریور‌ماه سال 1384 ساعت 02:36 ق.ظ

 پیوند |  چاپ |  نظرات [1]
       


آخرین مطالب

وبلاگ 
  ๐ وبـلاگ مـا

  ๐ تمـاس بـا مـا

----------------------------

موضوعات

----------------------------

آرشـیو وبـلاگ

----------------------------

خانه پیوند

----------------------------

پیوند روز

----------------------------

وضعـیت مسنـجر

آرزو 

وحـیــد 

----------------------------

دوسـتـان

شـــــب شـــعـــر

آمـوزش هـک

حـرف دل

بـاغـچـه

بــهــاره

پــری نـاز

آنـاهـیـتـا

رد-موو

My VIeWs

نـوش دارو

عروسک تـو

خدمات رایگان دکتر دیتا

----------------------------

جسـتجو در وبـلاگ


----------------------------

خبـرنـامه وبـلاگ

نام کاربری


----------------------------

تـعداد باز دید کنندگان
کل بازدید ها : 150846